Haren eraf voor de chemo: ik wilde zelf kiezen wanneer het gebeurde. In dit tiende deel vertel ik over de dag dat mijn haar eraf ging en over mijn haat-liefdeverhouding met mijn pruik.
Eerst het informatiegesprek
Op maandag had ik een informatiegesprek met de oncologisch verpleegkundige. Ze vertelde van alles, ook dat ik mijn haar over ongeveer 14 dagen zou verliezen. “Nee hoor,” antwoordde ik, “dat gebeurt morgen, want dan ga ik naar de kapper.” “Weet je dat zeker? Ik zou nog even wachten,” zei ze. Ik legde uit dat ik niet op de eerste losse haarlok in mijn handen wilde wachten, dat ik er lang over had nagedacht en dat ik mijn gevoel volgde.
Die avond kamde ik voor de laatste keer mijn haar. Of beter: het zal een tijd duren voordat ik dat weer kan. De tranen zaten hoog, maar ik dacht aan de weg die ik ging bewandelen: de weg naar genezing.
’s Nachts kon ik niet slapen. Ik moest de neiging onderdrukken om steeds aan mijn haar te voelen. Is mijn haar zo geweldig? Nee, maar het hoort bij me en dankzij mijn haar zie ik er niet ziek uit. Dat gaat straks veranderen en dat wil ik niet. De tranen stroomden en ik deed geen moeite ze tegen te houden.
Haren eraf voor de chemo: in etappes
Met lood in mijn schoenen reed ik naar de kapper. Wat was ik blij dat ze eerder voor me open ging! De kapster stelde me vanaf het eerste moment op mijn gemak. Ze had zelf borstkanker gehad en wist dus wat ik doormaakte. Ze maakte een vlecht en vroeg of ik er klaar voor was. “Nee, maar het moet toch gebeuren, dus doe maar snel.”
Mijn haar ging er in etappes af. Het lukte me de tranen binnen te houden, totdat de kapster zei dat ze me stoer vond en me de knipbeurt gratis gaf. Ze maakte ook mijn pruik mooi, zodat die bij me paste en iets minder pruik leek. Niet voor mijn gevoel, want ik zag het meteen. Maar de pruik zat beter dan dat gekke ding eerst.
Zal het ooit wennen?
- Je mag zelf beslissen wanneer je je haar laat afknippen. Het kan ook eerder dan de verpleegkundige adviseert.
- Vraag of de kapper ervaring heeft met pruiken. Dat kan veel schelen.
Verder lezen in de serie
← Vorige: Swim to Fight Cancer | Volgende: De eerste chemo →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
