De eerste chemo bij borstkanker: ik had er maandenlang tegenop gezien en nu gebeurde er eindelijk iets. In dit elfde deel vertel ik hoe de dag verliep.
De eerste chemo bij borstkanker: de chemokamer
Woensdag was het zover: de eerste chemo. Mijn schoonzusje bracht en haalde ons. We meldden ons keurig op tijd in de chemokamer. Alles werd rustig uitgelegd en ik vond het allemaal prima.
Was ik zenuwachtig? Niet echt. Er gebeurde eindelijk iets! Eigenlijk doe je niets tijdens een chemo. Je zit en je ontvangt de chemo, meer niet. Toch had ik het gevoel dat ik iets tegen de kanker kon doen. Het traject ging beginnen. De verpleegkundige vroeg of ik altijd zo nuchter en rustig was. Ik antwoordde dat ik me voelde alsof ik bij de bloedbank zat en daar was ik ook nooit zenuwachtig. In paniek raken kan altijd nog.
Koude chocomel
Op een gegeven moment rammelde ik van de honger. Ik appte dit naar Ruud, die even de kamer uit was met mijn schoonzusje. Ik werd op mijn wenken bediend: mijn schoonzusje bracht een plakje peperkoek. Meteen daarna kwam er iemand binnen voor de lunch. Ik kreeg broccolisoep en koos twee bruine boterhammen met kaas. De uitdaging voor vandaag: soep eten met mijn linkerhand, want in mijn rechterarm zat het infuus. Het lukte, zonder knoeien! Als drinken koos ik koude chocomel. Dat deed me denken aan vroeger, toen ik met mijn moeder na elk bezoek aan de oogarts een saucijzenbroodje met chocomel at.
De chemo zelf viel mee. Sterker nog, ik had nergens last van.
Mijn nichtje en mijn muts
We gingen mijn nichtje ophalen bij mijn schoonouders. Zij moest gewoon naar school. Ik kreeg het steeds warmer met mijn muts op. Ik heb nooit van hoofddeksels gehouden. Dus vroeg ik aan mijn nichtje of ze het eng vond om me zonder haren te zien. Ze wilde eerst een foto zien. Daarna durfde ze het aan. We spraken af dat ze zou zeggen als ze liever wilde dat ik mijn mutsje weer opzette. Maar het ging prima.
Thuis dacht ik opeens: kun je niet tegen mijn kale koppie? Pech, dan kijk je maar de andere kant op! Ik heb er niet om gevraagd en ik moet er maar mee dealen.
Ik besloot met mijn kale koppie naar buiten te gaan. En in mezelf gaf ik me een schouderklopje: ook deze hindernis heb ik genomen!
- Neem iets lekkers mee naar de chemo, of vraag wat er te eten en te drinken is.
- Neem een naaste mee die kan helpen met praktische dingen.
Verder lezen in de serie
← Vorige: Mijn haren gaan eraf | Volgende: Niet lekker na de eerste chemo →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
