Haaruitval tijdens chemo: de eerste stekeltjes vallen uit

Haaruitval tijdens chemo: ik wist dat het zou gebeuren, en toch schrok ik. In dit dertiende deel vertel ik over de dag dat de eerste stekeltjes uitvielen.

Vallende herfstbladeren… eh… haren

Toen ik wakker werd, scheen de zon. Het beloofde een prachtige herfstdag te worden. Op ons gemak kleedden we ons aan en deden boodschappen. Na de lunch keek ik even op mijn iPad. Mijn stekeltjes jeukten en ik wreef met mijn hand over mijn hoofd. En toen zag ik ze: de eerste stekeltjes lagen op mijn iPad. Het moment was dus aangebroken: mijn haar begon uit te vallen.

Gek hoe je toch schrikt op zo’n moment. Wat was ik blij dat mijn haren er al preventief af waren. Maar waarom moest ik dan toch huilen? Ik had er zo vaak aan gedacht en wist dat het ging komen.

Haaruitval tijdens chemo: een mengeling van gevoelens

Na de eerste chemo had ik echt niet te klagen. Het had allemaal zoveel erger gekund. En dan toch dit moment. Het moment waarop ik dacht: de chemo werkt. Het moment waarop ik dacht: goed dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd. Maar ook het moment waarop ik dacht: de kanker heeft een punt gescoord.

Ik wist nog dat de verpleegkundige had gezegd: waarom haal je nu al je haar eraf? Als het gebeurt, gebeurt het pas over 14 dagen. Ik wist van tevoren dat ik geen haarlokken in mijn handen wilde. En nu zijn het gelukkig alleen maar stekeltjes die uitvallen.

Inmiddels ben ik over de eerste schok heen. En ik ben vastberadener dan ooit! Ik win!

Verder lezen in de serie

← Vorige: Niet lekker na de eerste chemo  |  Volgende: De derde chemo →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.