Bijwerkingen van chemo bij borstkanker: Lilian over zware dagen

De bijwerkingen van chemo liegen er niet om. In dit zestiende deel vertel ik over goed nieuws van de scan, een nieuwe chemosamenstelling en een weekend waarin het bijna niet meer ging.

Zonneschijn: de tumor wordt kleiner

De vierde chemo was pijnlijk, maar gelukkig achter de rug. Ik had de mammacareverpleegkundige een bericht gestuurd over het verloop. Ze bood aan een collega te laten terugbellen.

Toen kwam het moment van de MRI. Die ochtend stond ik duizelig op en kon niet gaan. We spraken dezelfde middag opnieuw af. De dinsdag erna hoorde ik goed nieuws: de diameter van de tumor was afgenomen van 18 naar 14 mm. We bespraken de volgende chemo, met een andere samenstelling. Spannend, maar ik was eraan toe.

Een paar dagen later sprak ik de chirurg. Het kleine plekje in mijn lymfeklier was niet meer zichtbaar. De tumor was geslonken van 2,5 tot 3 centimeter naar minder dan 2 centimeter.

De operatie plannen

Half maart word ik geopereerd. Eerst gaat de lymfeklier eruit. Als daar niets meer zit, hoef ik niet bestraald te worden. Over de vergoeding van een reconstructie moest ik nog uitzoeken wat er mogelijk is. Dat kan per verzekeraar en ziekenhuis verschillen. Ik wacht het af.

Een nieuwe samenstelling

Vol goede moed ging ik woensdag naar de chemo. De samenstelling was nieuw. Spannend, maar ik wist dat ik goed op de behandeling reageerde. De chemo zelf ging goed. Het infuus werd heel goed aangelegd en mijn bloeddruk was nog nooit zo goed.

Zwart noodweer

Donderdag en vrijdag gingen goed, totdat het eten vrijdagavond verkeerd viel. Ik sliep bijna niet en kreeg overal pijn in mijn huid. Mijn hele neus zat vol bloedkorsten. Alles deed pijn. De nacht van zaterdag op zondag sliep ik ongeveer twee uur. Liggen deed pijn, mijn vingers en voeten tintelden, mijn darmen protesteerden, ik had het benauwd en mijn mond deed zeer. Gedurende de dag ging het steeds slechter. Ik kon niet meer rechtop lopen. Naar de wc lopen voelde als een marathon.

Ik belde de huisartsenpost. Ze vroeg of ik zeker wist dat het niet griep was. Ik weet het verschil echt wel, maar ze legde uit dat deze klachten bij chemo kunnen horen.

Bijwerkingen van chemo: een heftig traject

’s Avonds ging het echt mis. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest van pijn en misselijkheid. Ruud belde de huisartsenpost opnieuw en er kwam een huisarts langs. Dit was de druppel: ik kon niet meer. De huisarts kon niets geks vinden. Het waren bijwerkingen van de chemo. Ze zei dat het een heftig traject is. Ze luisterde serieus naar mijn klachten.

De nacht van zondag op maandag sliep ik een uur. Te veel pijn. Maandagochtend probeerde ik iets te eten en toen ging het mis. Ik kreeg zo’n maagzuur dat ik er geen woorden voor heb. De pijn was ondraaglijk. Ik belde de huisarts, want de oncologie reageert niet altijd snel. Ze belde terug, gaf goed advies en zei dat ik contact moest opnemen met de oncologie.

Beginnen met maagbeschermers

Aan de telefoon met de afdeling oncologie voelde ik me niet gehoord. Op een gegeven moment kreeg ik de neiging de telefoon door de kamer te gooien. Ik was verstandig en gaf hem aan Ruud. Er werd gevraagd waarom ik geen maagbeschermers had genomen. Omdat niemand me dat verteld had! Ik moest vanaf de volgende dag beginnen met maagbeschermers. Nee, ik had geen recept. Ik hoorde dat het niet lukte om vóór de middag een oncoloog te spreken. Ik was zo wanhopig dat ik riep dat ik 112 ging bellen.

Uiteindelijk belde de oncoloog om half elf terug en schreef medicijnen voor. Hij nam alle klachten serieus en begreep dat het zo niet langer ging. Ruud reed door de regen naar de apotheek. De pijnstillers waren niet op voorraad. Ik kreeg andere pijnstillers, die suf maken. Daardoor kon mijn lichaam eindelijk rusten.

Wat ben ik diep gegaan en wat was het dal gitzwart! Ik ben nog nooit van mijn leven zo wanhopig geweest. Niet omdat ik twijfelde aan genezing, maar omdat ik toegaf dat ook mijn lichaam grenzen kent. En mijn geest ook.

Verder lezen in de serie

← Vorige: De chemotherapie wordt zwaar  |  Volgende: Uitwaaien in Zoutelande →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.