Uitwaaien aan zee tijdens de chemo: een week in Zoutelande

Uitwaaien aan zee tijdens de chemo deed me goed. In dit zeventiende deel vertel ik over de herfstvakantie in Zoutelande, na mijn tweede chemo: de zee, de gezelligheid en een les die ik zelf had willen weten.

Beter voorbereid op de tweede chemo

Op woensdag had ik mijn tweede chemo. Deze keer was ik beter voorbereid, omdat ik nu wist wat ik kon verwachten. Ik nam eerst de chemomedicijnen en daarna pas de astmamedicijnen. Goed plan van mezelf! Op vrijdag gingen we voor een weekje naar Zoutelande. Ik had de oncoloog gevraagd of ik de chemomedicatie pas ’s middags mocht nemen. Dat mocht. Daardoor had ik geen last met autorijden. Sterker nog, ik ben dol op autorijden in het zonnetje met fijne muziek.

Uitwaaien aan zee tijdens de chemo: dol op de zee

In Zoutelande merkte ik hoe hard we toe waren aan rust en zee. Ik ben dol op de zee, de geur, de zon op het water. Dit keer leek het alsof ik overal extra van genoot. Als we de straat overstaken, gingen we een stukje omhoog tegen de duin en stonden we bovenaan de boulevard. Links zie je Vlissingen liggen en aan de overkant Cadzand, bij goed weer.

Dinsdag kwamen mijn schoonzusje, haar man en hun twee meiden langs. De meiden bleven een nachtje slapen. Woensdag kwam een achternicht met haar man. ’s Ochtends kreeg ik bericht van een haakmaatje en zij kwam ook langs met haar gezin. Op een gegeven moment waren we met 14 personen. Wat een gezelligheid! Donderdag had ik echt een rustdag nodig. Dat gaf niet, die heb ik gewoon genomen.

Zakjes met poeder

Na de chemo dacht ik dat ik geen problemen had, maar helaas. Ik ga niet in detail treden, maar naar de wc gaan was een groot probleem. Ruud belde zondagavond de huisartsenpost. Ik zou zakjes met poeder krijgen. Die kon ik ophalen in Vlissingen of maandag bij de huisarts in Zoutelande. Ik koos het laatste.

Maandagochtend belde ik de huisarts. Daar bleek ik als vakantiegast eerst ingeschreven te moeten worden voordat ik een recept kon krijgen. Dat gaf gedoe. Ik nam daarom meteen contact op met de afdeling oncologie van mijn eigen ziekenhuis. Zij regelden alles voor me, met een recept en een apotheek in de buurt. ’s Middags kon ik de medicijnen ophalen. Ik hoorde dat ik een zakje per dag kon nemen, terwijl oncologie het over twee tot drie zakjes had. Over de uitleg en hoe lang ik het moest nemen, kon men me daar niet meer vertellen. Dus belde ik opnieuw naar oncologie, en gelukkig konden zij me helpen.

Wel weer energie

Ik merk dat ik ’s ochtends niet op gang kom. Ik ben al geen ochtendmens, maar dit is erger geworden. Wat is het dan fijn om ’s middags en ’s avonds een stukje over de dijk te lopen en daar wel weer energie voor te hebben. Genieten van een vuurwerkshow, van zonsondergangen, van prachtige luchten met wolken die verlicht worden door de laatste restjes zon. En lekker de wind door je haren! O nee, in mijn geval de wind door mijn stoppeltjes.

Ik merkte wel dat ik mijn energie moet verdelen. Maar tot nu toe valt het me mee. Heb ik dan nooit moeilijke momenten? Tuurlijk wel, maar die probeer ik zo snel mogelijk achter me te laten. Ik ben ervan overtuigd dat positief blijven meehelpt aan mijn genezing. Dus als er tranen zijn, even laten gaan en weer door. Op naar de dag dat deze rotziekte achter me ligt.

Ongemakkelijk

Even had ik het moeilijk in Middelburg. Daar werd ik meerdere keren aangestaard door mensen. Ik had dat nog nooit zo meegemaakt. Even voelde ik me ongemakkelijk, maar tien seconden later dacht ik: als jullie er niet tegen kunnen, kijk je maar de andere kant op. Ik heb het dus maar genegeerd.

Verder lezen in de serie

← Vorige: De bijwerkingen liegen er niet om  |  Volgende: Vallen en opstaan →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.