Opgenomen na een zware chemo: Lilian over vallen en opstaan

Opgenomen na chemo: na de vijfde kuur ging het zo slecht dat de ambulance kwam. In dit achttiende deel vertel ik wat er gebeurde en hoe ik toch weer opstond. Ik word er bedreven in.

Een korte samenvatting

Na de vijfde kuur had ik de energie en de moed niet om een blog te schrijven. Het ging steeds slechter. We belden meermaals de huisartsenpost en uiteindelijk 112. Niet omdat het levensbedreigend was, maar omdat ik van de pijn op de grond van de wc lag te kronkelen en het gewoon niet meer ging. De ambulance nam me mee en ik werd de zaterdag voor kerst opgenomen. Ik kreeg een infuus met onder andere kalium en antibiotica.

Opgenomen na chemo: een uitgedroogde ET

Donderdag was ik nog naar de huisarts geweest. Lopen van de auto naar de huisarts ging niet, dus Ruud bracht me met een rolstoel. De huisarts schrok van het hoopje ellende dat voor haar zat. Ik kreeg extra medicijnen in overleg met het ziekenhuis. Later bleek dat de ene medicatie diarree kan veroorzaken en de andere obstipatie en buikkrampen. Ze werkten elkaar tegen. Ik had zelfs vloeibare pijnstillers met morfine gekregen.

De vrijdag voor kerst kon ik niet meer lopen en at en dronk ik bijna niet meer. Ik leek wel een uitgedroogde ET. Ik had zoveel rimpels en mijn ogen lagen diep in mijn oogkassen. Ruud kan dat niet zo goed zien als ik, maar ik ken mezelf. Ik vroeg hem mijn zus te bellen, omdat ik zo’n behoefte aan haar had. Gelukkig kon ze komen.

Uitgedroogd

Met elke druppel uit het infuus voelde ik de energie terugkomen. De zondag voor kerst was ik aan de beterende hand en de maandag mocht ik naar huis. Mijn vochthuishouding was weer aangevuld. De dokter zei dat het een buikgriep was geweest, waar je flink uitgedroogd van kunt raken. De antibiotica hielp niet tegen de griep, maar wel tegen alle wondjes in mijn mond, op mijn tong, in mijn mondhoeken en neus. Mensen dachten dat het een koortslip was. Nee, mijn huid was gewoon opengescheurd van droogheid.

Kuur zes

Op 3 januari had ik kuur zes. Daarna vervelden mijn handen, kon ik niets beetpakken en was mijn smaak zo goed als weg. Vergeleken met kuur vijf viel het mee.

Eerst zou ik alleen een telefonische afspraak hebben met een vervangend oncoloog om te horen of kuur zes door mocht gaan. Na alles wat er gebeurd was, wilde ik graag even een goed gesprek. Dat bleek eerst niet mogelijk, maar ik heb vriendelijk en duidelijk uitgelegd dat ook ik patiënt ben. Uiteindelijk kon het toch. We hadden een goed gesprek en er zijn afspraken gemaakt om te zorgen dat medicijnen voortaan altijd in overleg met de oncoloog worden voorgeschreven.

Zwevend naar huis

En toen was het alweer tijd voor kuur zeven. De oncoloog moet altijd toestemming geven voor de chemo. Mijn bloedwaarden waren goed. Hij voelde nog even aan de tumor en voelde hem niet meer. Na dat nieuws ging ik zwevend naar huis. De behandeling slaat goed aan en ik heb niet voor niets zo geleden. De chemo zelf ging goed. De persoon die me prikte, kan dat fantastisch. Ik voelde niets.

Ik weet dat ik het red

Helaas ging het sinds zaterdag mis. Mijn voeten beginnen net zo te vervellen als mijn handen. Daardoor sta ik wankel en is lopen pijnlijk. De zakjes voor de ontlasting werken nog niet naar behoren. ’s Avonds en ’s nachts komen de spierpijn en de pijn in mijn handen terug. Huilend lig ik in bed. Ik weet dat ik het red en dat ik ga winnen. Maar potverdorie, ik zit er zo doorheen van de pijn!

Mijn smaak is bijna helemaal weg. Drinken smaakt ook niet meer. Het is makkelijk om te zeggen: “Je moet blijven drinken en eten.” Maar heb je ooit honger gehad, een hap genomen van eten dat er heerlijk uitziet en dat smaakt naar… niets? De uitdaging is nu iets te vinden wat ik wel proef. Helaas voor Ruud zit er een beetje smaak aan spruitjes uit de oven. Die worden nu vaker gegeten. Mijn huid is droger dan droog. Ik dacht te kunnen bezuinigen op shampoo, conditioner en scheermesjes. Nu smeer ik me suf met crèmes en bodylotion. Dag bezuiniging!

Zonder gevecht geen glorie

Ik zie eruit als Hollands welvaren, met een gezonde rode blos. Alleen ben ik in de winter nooit zo rood, eerder doorschijnend. Ik heb model gestaan voor Sneeuwwitje, alleen hebben ze haar een mooier figuurtje gegeven. Mijn gezicht begint dikker te worden van de medicijnen. Ik zit weer tegen mijn grenzen aan. Ik weet dat de zwarte dagen weer grijs en wit worden, maar ik ben er ZO KLAAR MEE! Maar heb ik keuze? Nee: uithuilen, denken aan de fijne dingen in het leven en de schouders eronder. Zonder gevecht geen glorie!

Ik heb me heel vaak in het leven verslagen gevoeld, maar ik heb hieruit geleerd dat ik onverslaanbaar ben. Het maakt me niet uit hoeveel pijn ik heb of hoe rot ik me voel, ik sta iedere keer weer op!

Verder lezen in de serie

← Vorige: Uitwaaien in Zoutelande  |  Volgende: Ik houd de moed erin →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.