De laatste chemo’s bij borstkanker: Lilian houdt de moed erin

De laatste chemo’s bij borstkanker zijn de zwaarste: de laatste loodjes wegen het zwaarst. In dit negentiende deel vertel ik waarom, en hoe ik de moed erin houd.

Ik houd mijn masker op

Als iemand vraagt hoe het gaat, antwoord ik: “Goed.” Of: “Zwaar, maar ik ben er bijna.” Ik tel niet de uren af naar de laatste chemo, ik tel de minuten. Maar voor de buitenwereld houd ik mijn masker op. Het spreekwoord luidt niet voor niets “de laatste loodjes wegen het zwaarst”. Waarom is het zwaarder dan in het begin?

De laatste chemo’s bij borstkanker: normaal functioneren

Ten eerste de bijwerkingen. Die zijn bij kuur 5 tot en met 8 zoveel zwaarder. Het kost me zoveel moeite om normaal te functioneren, en ‘normaal’ is tegenwoordig anders dan mijn vroegere normaal.

Ten tweede is het geestelijk zwaar. Dan bedoel ik niet de angst die ik de rest van mijn leven bij elk pijntje zal voelen, de angst dat het ooit terugkomt. Je weet tenslotte nooit wat er gaat gebeuren. Die angst laat ik niet regeren. Dat heb ik nooit gedaan, dus ik ga er nu ook niet mee beginnen.

Klunzigheid redde mijn leven

Soms voel ik me verraden door mijn lijf. Wie had gedacht dat mijn klunzigheid letterlijk mijn leven zou redden? Dat ik door het verkeerd pakken van een shampoofles een knobbeltje zou voelen? Die fles viel op me en ik checkte even waar ik een blauwe plek zou krijgen.

Ten derde heb ik het steeds moeilijker met hoe ik eruitzie. Aan mijn kale koppie zie je dat ik ziek ben. Ik kon lang met make-up verbergen dat ik ziek ben, maar dat gaat niet meer. Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik een dik, ziek hoofd, met rode wangen door de droogheid van mijn huid en een eeuwig traanoog. Ik ben een beetje aangekomen en dat zie je meteen. Oogschaduw kan niet, want dan beschadig ik mijn huid als ik het eraf haal. Mascara maakt geen indruk op twee wimpers per oog. Oogpotlood? Eén traan en ik lijk op Jack Sparrow. En mijn handen zijn voor de derde keer aan het vervellen. Schoenen dragen is best lastig als je voeten ook vervellen.

Heimwee naar mijn haar

Ik heb heimwee naar mijn haar. Het is lastig om foto’s te zien waarop ik mijn lange haar heb. Ik weet dat het kan veranderen en dat het er binnen een paar maanden weer aan groeit, maar dat duurt voor mijn gevoel best lang. En straks in de zomer ben ik blij dat het niet lang is, anders heb ik het weer te warm.

Mijn conditie is helemaal niets meer. Als ik om me heen kijk en zie wat er allemaal moet gebeuren in huis, raak ik gefrustreerd. Ruud doet zoveel, maar hij kan niet alles. Ik moet al bijkomen als ik de vaatwasser uitlaad. Toch doe ik zoveel als ik kan. De ene dag gaat het heel goed en de andere dag kom ik niet uit mijn voeten. Afwisseling houdt de verveling buiten de deur, zullen we maar zeggen. Ook de zorg voor onze kat Robbie komt erbij. Ik kan hem gelukkig prikken voor zijn suikerziekte, maar vier keer per dag de vloer van de kattenkamer dweilen kan ik niet. Dat moet mijn man dan weer doen, naast alle andere taken. Dat breekt me weleens op.

Kom maar op

Over een week heb ik de laatste chemo. Wat is de tijd snel gegaan! Ik weet nog goed dat ik de eerste kreeg. Ik was niet zenuwachtig, maar had vooral het gevoel: kom maar op, laat het gevecht maar beginnen! En het gevoel dat het zo lang zou duren. En dan heb je je neus gesnoten en zit je een week voor de laatste chemo. Daarna volgt de volgende fase: het verwijderen van de okselklier en de amputatie. Ik weet dat het een zware operatie is, maar ik kan niet wachten. Dan weet ik zeker dat die rotkanker weg is.

Ben ik dan alleen maar somber? Nee, maar soms wordt het me te veel en moet het er even uit. En dan gaan we weer door, want: breast cancer picked a fight with the wrong chick!

Verder lezen in de serie

← Vorige: Vallen en opstaan  |  Volgende: Het normale leven oppakken →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.