Diagnose borstkanker: dat was het nieuws dat ik op een dinsdag kreeg. In dit tweede deel van mijn blogserie schrijf ik over de dagen en nachten voor de uitslag en over het gesprek met de chirurg.
Diagnose borstkanker: de nachten voor de uitslag
De dagen en vooral de nachten voor de uitslag waren een hel. Overdag lukte het nog een beetje om mijn angsten te negeren. ’s Nachts lukte dat totaal niet.
Wat als ik ongeneselijke borstkanker heb? Ik heb mijn eerste man verloren, dus ik weet hoe het is om je partner te verliezen. Bij de gedachte dat Ruud dat zou moeten meemaken, werd ik gek. Op zaterdag gingen we even naar het strand, een plek waar ik me gewoonlijk veilig voel. Dit keer lukte dat niet.
Het gesprek met de chirurg
Eindelijk was het dinsdag. De afspraak liep een kwartier uit en toen we werden geroepen, wist ik het eigenlijk al. Even later kwam de chirurg binnen en bevestigde ze mijn gevoel: ik had borstkanker.
De laatste tien minuten in de onderzoekskamer waren de zwaarste van mijn leven tot dan toe. Ik vroeg of het te behandelen was. “Ja,” zei de chirurg. “Het is te genezen en dat is het enige dat je moet onthouden.”
Ze vertelde dat ik chemo en bestraling zou krijgen en ook een borstamputatie. Dat gaf mij juist een veilig gevoel, want dan blijft er geen kanker achter in mijn lijf. Maar mijn haar eraf? Toen rolden de eerste tranen over mijn wangen. Hardop bedacht ik dat ik geen bloeddonor meer mocht zijn. De verpleegkundige zei dat ik daar niet om hoefde te huilen: er werd nu voor mij gezorgd.
“Maar ik ben niet ziek!” wilde ik terugschreeuwen. En meteen dacht ik: ik ben wel ziek, en ik ga nog veel zieker worden.
Ik ken mijn vijand
We hoorden welke onderzoeken nog zouden volgen en maakten een afspraak voor de volgende keer. Buiten belde ik mijn zus. Ze schrok natuurlijk en vroeg of ze me moest komen doodknuffelen. Knuffelen mag altijd, maar laat dat ‘dood’ maar achterwege.
De diagnose was gesteld. Ik kende mijn vijand en stroopte mijn mouwen op om het gevecht aan te gaan.
- Vraag aan het eind van het gesprek: wat zijn de volgende stappen en wanneer hoor ik meer?
- Het mag helpen om iemand mee te nemen die kan onthouden wat er is gezegd.
Verder lezen in de serie
← Vorige: Een knobbeltje in mijn borst | Volgende: De dagen na de diagnose →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
