Het normale leven oppakken na borstkanker: Lilian over operatie en herstel

Het normale leven oppakken na borstkanker: kan dat al? In dit twintigste deel vertel ik over de laatste chemo, mijn borstamputatie, de overstap naar een ander ziekenhuis en hoe het is om weer rustig aan te doen.

Kan ik het normale leven oppakken na borstkanker?

Ik zit te genieten van de zon op een bankje aan het strand en denk terug aan de afgelopen maanden. Wat een rollercoaster! En wat staat me nog te wachten met de bestralingen?

De eerste vier chemo’s gingen goed, maar vijf tot en met acht gingen slecht. Mijn lijf kon niet tegen de samenstelling van de laatste kuren en het herstel duurde steeds langer. Wat ben ik blij dat die ellende voorbij is. Ik had verwacht dat ik bij de laatste chemo veel emotioneler zou zijn, maar het voelde eigenlijk als de andere keren. Daarnaast had ik een cake gebakken voor de dames van de afdeling en mijn zus en Ruud waren mee. Ik dacht alleen: zo, deze stap is genomen. Op naar de volgende!

Potje kalmeringsmiddel

De operatie viel erg mee, behalve de zenuwen vooraf. Ik ben bang voor operaties en wonden, en dan is een borstamputatie best een ding. Maar wat een geweldige mensen op de operatiekamer en op de afdeling waar ik een nacht bleef! Ik had om een potje kalmeringsmiddelen gevraagd. Dat kreeg ik niet, maar tijdens de operatie kreeg ik wel iets kalmerends. Ik was nog aan het praten toen ik hoorde: “Mevrouw, het is tien voor één. De operatie was om ongeveer tien uur.”

Het herstel ging heel goed. De eerste week had ik geen pijn. Slechts af en toe voelde ik iets. Ik moest de pijnstillers op tafel in het zicht leggen, anders vergat ik ze. Na een week ging de speciale pleister eraf. Ik durfde nog niet te kijken, het zag er voor mij te eng uit. Ruud verwisselde de pleisters. Na nog een week had ik meer last van de pleisters dan van de wond zelf.

Een klik met je behandelteam

Ik was zeer tevreden over mijn oncoloog en over de chirurgen. Bij een deel van de zorg miste ik een klik. Daarom koos ik ervoor om over te stappen naar een ander ziekenhuis. Bij mijn laatste afspraak met mijn oncoloog was ik emotioneel. Hij had alle begrip voor mijn beslissing en ik ben altijd welkom. Hij ging voortvarend de strijd aan met een aanvalsplan, stond me bij en gaf me altijd het gevoel dat ik een toekomst heb.

In het nieuwe ziekenhuis voel ik een enorme klik met de mammacareverpleegkundige. De chirurg en ik kunnen ook goed door een deur. Ze is eerlijk, duidelijk en heeft gevoel voor humor.

Geen strijd

Bij mijn controleafspraak in april vroeg ik de chirurg of ik nu kankervrij ben. Ze zei dat ze nooit 100% garantie kunnen geven, maar dat ze geen kankercellen meer zagen. De bestraling is uit voorzorg. Buiten liet ik tranen. Ik heb de strijd gewonnen! Eigenlijk is het geen strijd, want de mensen die zijn overleden aan kanker hebben net zo hard gevochten als ik en hebben gewoon vette pech gehad. Maar ik leef en blijf leven!

Neervliegers

Inmiddels ben ik met hormoontherapie begonnen. Overal lees ik over opvliegers. Ik heb ook last van neervliegers: het ene moment staat het zweet me op het voorhoofd en een minuut later zit ik te rillen van de kou. Dat kan gerust gebeuren bij 23 graden in de kamer. ’s Nachts heb ik opvliegers. Dan gooi ik het dekbed van me af en word ik later wakker, stijf van de kou en met pijn in mijn spieren. Ook opstaan is lastig. Ik kan niet meteen normaal lopen en waggel wel eens. Mijn energie is nog lang niet terug. Als ik de ene dag 30 minuten heb gewandeld, lukt het de volgende dag niet. Maar elke stap vooruit is er een! En ik heb nu tenminste een excuus voor mijn gedrag de komende vijf jaar: sorry, komt door mijn hormoonpillen.

Zonde van mijn tijd

Het lastige vind ik dat anderen bepalen of ik iets aankan of niet. Ik was graag weer op therapeutische basis aan het werk gegaan en wilde mijn afspraak met de bedrijfsarts vervroegen. Ik wil zo snel mogelijk het normale leven oppakken. Mijn werkgever wil dat ik het rustig aan doe. Ze bedoelen het goed, maar ik ken mijn lichaam het beste. Ik ga me er niet meer druk om maken. Zonde van mijn tijd.

Eind april begin ik met de bestraling. Drie weken lang elke dag op en neer naar het ziekenhuis. Ik heb de taxi al geregeld. Hoe zal mijn huid zich houden? Zal ik ook zoveel last krijgen van vermoeidheid? Me van tevoren druk maken heeft geen zin. Ik zie wel wat er op mijn pad komt.

Ik hef nog een keer mijn hoofd op naar de zon. De zon en de zee geven me de kracht om door te gaan en van elk moment te genieten. Ik ben niet meer gaan genieten van het leven, ik hield en houd enorm van het leven. Dit is een cadeau waar ik enorm van geniet!

Daarom delen wij verhalen als deze. Zo laten we zien wat kanker met een gezin doet, maar ook wat steun en aandacht betekenen. Bovendien hopen we dat lotgenoten zich hierdoor minder alleen voelen, want herkenning helpt. Wil je zelf ook je verhaal delen? Neem dan gerust contact met ons op.

Over Bliss to Shine

Bliss to Shine is een stichting uit Veenendaal die gezinnen met kanker een dag vol aandacht geeft. Daarom organiseren wij Blissi Special Days: persoonlijke wensdagen waarbij het gezin even vergeet wat er speelt. Bovendien organiseren wij elk jaar de Shine Day, een verwendag voor mensen die geraakt zijn door kanker en hun naasten.

Dankzij donateurs, sponsors en vrijwilligers is dit allemaal mogelijk. Bliss to Shine heeft een ANBI-status en is bovendien erkend door het CBF, zodat je erop kunt vertrouwen dat jouw steun goed terechtkomt. Lees ook meer over onze Special Days of over de Shine Day.

Daarnaast vind je op onze website veel meer verhalen. Zo lees je hoe gezinnen hun wensdag beleefden, maar ook hoe vrijwilligers zich inzetten. Bovendien delen wij tips over voeding en leven met kanker, dus er is altijd iets te ontdekken.

Wil je ons helpen? Dat kan met een donatie, maar ook als vrijwilliger of als Bliss Bizz-partner. Elke bijdrage helpt ons, want daardoor vervullen wij meer wensen van gezinnen met kanker.

Verder lezen in de serie

← Vorige: Ik houd de moed erin  |  Volgende: De eerste bestraling →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.