De eerste bestraling bij borstkanker: Lilian over stilliggen en taxiritten

De eerste bestraling bij borstkanker viel mee. Je kunt niets anders dan stilliggen. In dit eenentwintigste deel vertel ik over mijn eerste dagen bij de bestraling.

De eerste bestraling bij borstkanker

Gisteren was de eerste bestraling. Eerst kreeg ik een heel duidelijke uitleg. Ik gaf aan dat het me niet altijd lukt om 30 seconden mijn adem in te houden. Gelukkig gaat de scan op pauze als ik toch ademhaal. Gerustgesteld begon ik. Je kunt niets anders dan stilliggen. Vanzelf dwalen je gedachten af.

Pech met de taxi

Ik ga elke dag met de taxi. Van zorgvervoer had ik nog nooit gebruikgemaakt, dus ik had geen idee hoe betalen, declareren en de terugweg werkten. Ik vroeg het aan de chauffeur en kreeg uitleg. Onderweg kreeg ik de gebruikelijke vragen over mijn haar. Draagt u geen pruik? Nou, dat lijkt me vrij duidelijk. Vond ik het niet erg om mijn haar eraf te halen?

Ik was een half uur te vroeg in het ziekenhuis. Ik installeerde me en kreeg een opvlieger. Meteen werd ik gehaald voor de bestraling. Na ongeveer de zevende keer mijn adem inhouden kreeg ik een neervlieger. Rillend van de kou lag ik op de tafel. Niet fijn, maar ja, een dekentje kan natuurlijk niet. Je kunt niets anders dan stilliggen.

De bestraling is snel voorbij. Terug in de wachtruimte belde ik meteen de taxicentrale. Het zou 20 minuten duren, het werden er 35. Ik dacht dat ik al bijna thuis had kunnen zijn als ik zelf had gereden. Ik gaf mezelf een beetje op mijn kop: geduld hebben, dit zal vaker gebeuren. De chauffeur vond het duidelijk vervelend dat ik zo lang had moeten wachten. Ik vergat meteen mijn ergernis en besloot te genieten van het zonnetje. De chauffeur vroeg: “Heb je nooit een pruik op?” Nee, ik hou niet van mutsen en werd gek van de pruik na anderhalf uur. Hij zei: “Misschien is het ongepast, maar ik vind het u heel goed staan. En wat stoer, want het zal vast niet makkelijk zijn.” Ik besloot meteen dat ik dit een heel aardige man vond.

Wakker maken

Thuis moest ik alles regelen voor de volgende bestralingen. Ik kreeg pas nu mijn schema voor de komende dagen. Donderdag hoef ik niet, maar dan moet ik bloed laten prikken, naar de apotheek en naar de dierenarts. Zaterdag moet ik om 8.30 uur naar de bestraling. Zouden ze me wakker maken als ik in slaap val? Ik ben ’s ochtends niet op mijn best. In mijn agenda had ik een dag rood omcirkeld voor de laatste bestraling, maar die bleek een dag later te zijn. Dan maar op die datum een rode cirkel.

Onder mijn ogen is het blauw

Vanmorgen keek ik in de spiegel. Ik zag de viltstiftstrepen op mijn huid, maar de inkt is niet tegen opvliegers bestand. Er zaten ook zwarte vlekken, maar ik mag niet te vaak en maar heel kort douchen. Het rode litteken stak extra af, maar gek genoeg deed dat me niets. Ik keek naar mijn gezicht. Ik had al rimpels, maar die zijn schrikbarend toegenomen. Onder mijn ogen is het blauw. De opvliegers ’s nachts en het slechte slapen beginnen hun tol te eisen. Terug naar bed was geen optie, want ik moest op tijd klaar zijn voor de taxi. Dus probeerde ik de kringen weg te werken met make-up.

Deze keer kwam er een taxibusje. Er werd nog een meneer opgehaald, in een rolstoel. Beide mannen zwegen de hele rit en ik had ook geen behoefte aan geklets. Ik was precies op tijd aan de beurt. Weer hele aardige mensen. De mevrouw die me kwam halen, zei dat ik mijn vest kon omslaan op weg naar de scan. Ik was blij, want ook nu had ik het steenkoud door een neervlieger. Ze gebruiken nu geen viltstift meer om bij te tekenen, maar rode inkt. Gelukkig heb ik Ruud en zoek ik geen verkering. Ik kan bijna model staan voor een dartbord!

Kanker treft niet alleen de patiënt

De bestraling viel weer enorm mee en was na tien minuten voorbij. Snel aankleden en weer in mijn warme vest. Ik belde weer naar de taxicentrale en at voor de tweede dag op rij mijn boterhammen in het ziekenhuis op een houten stoel. Wat een gezelligheid! Gelukkig was de taxi er snel. Deze keer had ik een praatgrage meneer wiens vrouw borstkanker had gehad. Hij vertelde dat zij nooit zonder pruik de deur uit ging. Ik was ook ijdel en dol op mijn haar, maar nog liever leef ik.

Hij vertelde doodleuk dat het voor de naasten van een kankerpatiënt veel erger is dan voor de patiënt. Dat is geen wedstrijd, dacht ik. Ik vind het heel moeilijk om te zien hoe moeilijk mijn naasten het hebben. Vooral de machteloosheid dat ik hen niet kan helpen. Het is voor allemaal erg, want kanker treft inderdaad niet alleen de patiënt. Ik was te moe voor een discussie en liet de spraakwaterval over me heen komen.

Vanavond ben ik toch gaan douchen. Heel kort, maar het voelt goed. Mijn huid begint al een beetje te trekken, maar dat hoort erbij. Ik ben benieuwd hoe de komende weken gaan. De bestralingen zelf zijn niet erg, maar de reistijd, elke dag leven op de klok en mijn tegensputterende lijf zijn lastig. Nog 13 bestralingen te gaan. Gewoon doorgaan!

Daarom delen wij verhalen als deze. Zo laten we zien wat kanker met een gezin doet, maar ook wat steun en aandacht betekenen. Bovendien hopen we dat lotgenoten zich hierdoor minder alleen voelen, want herkenning helpt. Wil je zelf ook je verhaal delen? Neem dan gerust contact met ons op.

Over Bliss to Shine

Bliss to Shine is een stichting uit Veenendaal die gezinnen met kanker een dag vol aandacht geeft. Daarom organiseren wij Blissi Special Days: persoonlijke wensdagen waarbij het gezin even vergeet wat er speelt. Bovendien organiseren wij elk jaar de Shine Day, een verwendag voor mensen die geraakt zijn door kanker en hun naasten.

Dankzij donateurs, sponsors en vrijwilligers is dit allemaal mogelijk. Bliss to Shine heeft een ANBI-status en is bovendien erkend door het CBF, zodat je erop kunt vertrouwen dat jouw steun goed terechtkomt. Lees ook meer over onze Special Days of over de Shine Day.

Daarnaast vind je op onze website veel meer verhalen. Zo lees je hoe gezinnen hun wensdag beleefden, maar ook hoe vrijwilligers zich inzetten. Bovendien delen wij tips over voeding en leven met kanker, dus er is altijd iets te ontdekken.

Wil je ons helpen? Dat kan met een donatie, maar ook als vrijwilliger of als Bliss Bizz-partner. Elke bijdrage helpt ons, want daardoor vervullen wij meer wensen van gezinnen met kanker.

Verder lezen in de serie

← Vorige: Het normale leven oppakken  |  Volgende: Over, maar niet voorbij →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.