Afscheid van een lotgenoot: mijn hobbymaatje is er niet meer. In dit laatste deel van mijn blogserie vertel ik over een vriendin die ik leerde kennen bij een haakclubje, en over het gemis.
Een inloophuis en een haakclubje
Toen ik de diagnose borstkanker kreeg, werd ik gewezen op een inloophuis voor (ex-)kankerpatiënten en hun naasten. Ik heb er een paar workshops gevolgd en was een van de gasten tijdens de Samenloop voor Hoop. Het is een heel fijn huis, gerund door geweldige vrijwilligers. Maar ik vind het lastig om mensen te leren kennen die uitbehandeld zijn. Dat is te confronterend, dus ik ga er niet vaak naartoe.
Op maandagavond zit ik bij een haakclubje. Toevallig zitten daar nog twee dames met een geschiedenis met kanker. Een van hen leeft in reservetijd, zoals ze altijd zegt. We hebben met zijn drieën zoveel lol om het feit dat we veel vergeten. We kunnen ook niet tellen, want we weten niet meer welke steek nummer 20 was. Daar kunnen we zo hard om lachen! Zullen we een apart groepje vormen? Nee, dat heeft geen zin, we onthouden toch niet wanneer we hebben afgesproken. Wij vinden dat humor.
Maar ervaringen uitwisselen is ook fijn. En serieuze gesprekken voeren kan allemaal. Je vindt herkenning bij elkaar. Ze waren en zijn een voorbeeld voor me.
Het slechte nieuws
Mijn hobbymaatje met reservetijd kreeg opeens te horen dat haar hersentumor was gegroeid en dat er andere uitzaaiingen waren gevonden. Het ging hard achteruit, maar toch wilde ze oprecht weten hoe het met mij en met anderen ging. Ze wilde nog naar de haakclub komen, maar het ging niet meer. De Samenloop voor Hoop liep ik met haar op een ereplekje in mijn gedachten en mijn hart.
Afscheid van een lotgenoot
En dan bereikt me het bericht dat ze is overleden. Mijn wereld staat even stil en ik zie haar voor me. Dat het leven niet altijd eerlijk is, wist ik al. Het wordt nu maar weer bewezen.
Lieve sterke vriendin, voor altijd in mijn hart. Ik zal je missen.
Verder lezen in de serie
← Vorige: Over, maar niet voorbij
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
