De dagen na de diagnose borstkanker waren een mengeling van steun, verdriet en onwerkelijkheid. In dit derde deel vertel ik hoe die eerste dagen voor mij waren.
De dagen na de diagnose borstkanker: een stroom aan lieve berichten
De hoeveelheid berichtjes die ik kreeg, was overweldigend en deed me enorm goed. Wat een lieve familie, vrienden en collega’s heb ik! Mijn schoonouders en schoonzusje kwamen dinsdagavond langs. Mijn zus en tante waren er woensdag. Ze hadden zelf bepaald dat ze even live kwamen kijken hoe het ging. Dat vond ik heel fijn.
Na de diagnose heb ik die nacht heerlijk geslapen, ook omdat ik uitgeput was van de slapeloze nachten ervoor.
Afscheid van de bloedbank
Woensdag heb ik altijd vrij. Ik gebruikte de tijd om de bloedbank te bellen en me voor altijd af te melden. Dat lukte niet zonder te huilen. Ik heb de bloedbank altijd heel belangrijk gevonden. Sinds 2008 gaf ik meer dan 62 keer bloed en plasma.
Een gewone dag, met een onwerkelijk gevoel
Verder plande ik een kennismakingsgesprek over een pruik en een afspraak bij de tandarts. Ik bakte een cake voor mijn zus en tante en deed boodschappen. Ook belde ik met mijn vader. Hij was natuurlijk enorm geschrokken en had niet geslapen. Zo goed als het kon, stelde ik hem gerust: “Onthoud één ding, pap: het is te genezen.”
’s Avonds was ik kapot. Ik bracht mijn twee nichtjes naar het zwembad en paste even op hen. Toen ik eindelijk in bed lag, kon ik niet meteen slapen. Er speelde te veel door mijn hoofd.
Wat brengt de toekomst? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik af en toe het onwerkelijke gevoel heb dat het over iemand anders gaat. Niet over mij.
- Je hoeft niet alles te kunnen. Laat mensen helpen, ook met kleine dingen.
- Het onwerkelijke gevoel is normaal. Het mag er zijn.
Verder lezen in de serie
← Vorige: De diagnose: ik heb borstkanker | Volgende: Afspraken, ook voor een pruik →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
