Swim to Fight Cancer: ik zwom mee, een paar dagen voordat mijn chemo begon. In dit negende deel vertel ik hoe het ging, bijna letterlijk tegen de stroom in.
Zwemmen met Swim to Fight Cancer Eindhoven
Vandaag was het zover: ik deed mee aan Swim to Fight Cancer Eindhoven. De afgelopen maanden had ik hier enorm naar uitgekeken. Ik was ook blij dat ik van de oncoloog mee mocht doen. Vanmorgen stond ik vol goede moed op, maar die zonk al snel in mijn schoenen.
Opgeven is geen optie
De afgelopen week was ik verkouden en dat voelde niet fijn. Daar kwamen de zorgen om het werk van mijn man bij, en het besef dat de eerste chemo steeds dichterbij kwam. Ik had weinig geslapen.
Vanmorgen kreeg ik allemaal lieve berichtjes, dus de waterkraan stond open. Mijn schoonzusje met man en meiden, mijn schoonmoeder en een tante van Ruud waren er. Dat wist ik. Maar toen kwam als verrassing mijn zus! Ze had iets heel bijzonders bij zich: het armbandje dat ze elke editie van de Alpe d’HuZes draagt, waar ze al jaren vrijwilligster is. De tekst op de armband: Opgeven is geen optie. En dat klopt!
Speciaal
Het water was verschrikkelijk koud, veel kouder dan vorig jaar. Ondanks de vaseline sloeg de kou op mijn borst en ik had moeite lucht te krijgen. Ook was er veel waterplanten. Regelmatig hing ik even in het kanaal om bij te komen.
De aanmoediging van de supporters hielp enorm. Ik heb een paar keer aan opgeven gedacht, maar dan raakte ik het armbandje aan en dacht ik: opgeven is geen optie. Mijn beste vriendin kon niet komen, maar opeens dacht ik haar stem te horen. Mijn zwembril was beslagen, dus ik zag weinig. Maar ik had het goed gehoord: ze was er toch! Bij de finish stonden collega’s en een vriendin die ik al langer niet had gezien. Wat voelde ik me speciaal!
Het zwemmen was een gevecht van twee kilometer: niet in mijn ritme komen, mijn eigen slag niet kunnen zwemmen omdat anderen in de weg zwommen, en tegen mijn gedachten vechten. Het was de laatste grote zwemtocht als mijn oude ik, met mijn eigen haar en mijn lijf nog helemaal compleet. Dat besef kwam hard binnen. Ik kwam wankelend van moeheid uit het water.
Maar wat ben ik trots op mezelf! Ik heb niet opgegeven en me niet klein laten krijgen.
- Vraag je oncoloog altijd vooraf of je mee mag doen aan een sportevenement.
- Een klein steuntje, zoals een armbandje of een boodschap, kan op een zwaar moment veel doen.
Verder lezen in de serie
← Vorige: De eerste moeilijke dag | Volgende: Mijn haren gaan eraf →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
