Zestien chemokuren zitten in Bellona’s lijf als ze dit schrijft. Ze vertelt over haaruitval en over wat de ziekte met haar smaak en geur doet. Ook beschrijft ze hoe een vriendin op het slechte nieuws reageerde.
Voordat ik het weet zitten er zestien chemokuren in m’n lijf, loop ik al zeven maanden met m’n discomuts op, heb ik mijn pruik één keer op gehad, is er van m’n conditie (als ik die al had) niks meer over, smaakt m’n eten naar staal en ruik ik alles háárscherp (ook nooit gehad).
De borstbesparende operatie is voorbij en nog nooit heb ik zo verlangd naar een nieuw voorjaar. Om dit achter me te laten en te beginnen aan een nieuw deel van mijn leven.
Wat mij erg heeft aangegrepen is wat dit ziek-zijn met de mensen om mij heen heeft gedaan. En nog doet.
Een brief van een vriendin
Eén reactie van een vriendin wil ik graag met jullie delen.
Zij heeft aan haar gevoel woorden gegeven en die wil ik graag (met haar toestemming) met jullie delen.
Mijn app-buzz trilt. Oh leuk, een appje. Al snel slaat het ‘oh leuk’ om in een ‘oh neeeeee’! Gedachten, emoties en gevoelens buitelen over elkaar heen. Nee, nee toch! Toch niet deze lieve vrouw! Dit kan niet! Dit mag niet! Niet zij… Verbijstering, ongeloof en boosheid vechten om een eerste plek. Mijn hart bonst in mijn keel. Mijn ogen vullen zich met tranen. Het waarom-waarom-waarom gonst voor de zoveelste keer in mijn leven door mijn hoofd. Help! Kan ik dit wel aan. Wat kan en wat mag ik doen? Ik wil mij in een hoekje verstoppen onder een berg dekbedden. Weglopen van mijn eigen gevoel terwijl tegelijkertijd mijn hart naar haar uitgaat.
Machteloos met mijn mobiel in mijn hand zit ik verstild op de bank. Voor hoelang dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik bedolven wordt onder vragen. Veel vragen. Stel ik die haar? Nee. Ik stel ze niet. Ik denk aan haar man, aan haar dochter, hoe vanaf nu zij geleefd gaan worden. Het ontheemde gevoel, de tranen van verdriet. En het onbekende wat er allemaal komen gaat. Ik wil er heen. Haar in mijn armen nemen, maar weet beter even wachten.
Lieve vriendin, maatje en praatpaal. Dit gun ik jou niet. Het voelt zo oneerlijk en unfair. Tijd en toeval treffen een ieder. Oké, dat heb ik vaker ervaren. Wat kan ik er even weinig mee. Zucht. Love ya. Wat gaat de tijd ons leren? Dat wordt afwachten.
Meer verhalen na zestien chemokuren
Meer van Bellona
- Wie is Bellona
- Bult in me borst
- En dan moet je bellen
- All inclusive
- Als je haar maar goed zit
- Vluchten kan niet meer
- Beste wensen
- Gefeliciteerd
- Verlangzaming
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
Daarom delen wij verhalen als deze. Zo laten we zien wat kanker met een gezin doet, maar ook wat steun en aandacht betekenen. Bovendien hopen we dat lotgenoten zich hierdoor minder alleen voelen, want herkenning helpt. Wil je zelf ook je verhaal delen? Neem dan gerust contact met ons op.
Over Bliss to Shine
Bliss to Shine is een stichting uit Veenendaal die gezinnen met kanker een dag vol aandacht geeft. Daarom organiseren wij Blissi Special Days: persoonlijke wensdagen waarbij het gezin even vergeet wat er speelt. Bovendien organiseren wij elk jaar de Shine Day, een verwendag voor mensen die geraakt zijn door kanker en hun naasten.
Dankzij donateurs, sponsors en vrijwilligers is dit allemaal mogelijk. Bliss to Shine heeft een ANBI-status en is bovendien erkend door het CBF, zodat je erop kunt vertrouwen dat jouw steun goed terechtkomt. Lees ook meer over onze Special Days of over de Shine Day.
Daarnaast vind je op onze website veel meer verhalen. Zo lees je hoe gezinnen hun wensdag beleefden, maar ook hoe vrijwilligers zich inzetten. Bovendien delen wij tips over voeding en leven met kanker, dus er is altijd iets te ontdekken.
Wil je ons helpen? Dat kan met een donatie, maar ook als vrijwilliger of als Bliss Bizz-partner. Elke bijdrage helpt ons, want daardoor vervullen wij meer wensen van gezinnen met kanker.
