De chemotherapie wordt zwaar: dat merkte ik na de derde kuur. In dit vijftiende deel vertel ik over de pijn na het prikken, een ontstoken ader en een vierde chemo die niet liep zoals ik hoopte. Ik eindig met iets positiefs.
Pijn na de derde chemo
Na de derde chemo kreeg ik enorm veel last van pijn in mijn arm. Een week later belde ik toch het ziekenhuis. Ik mocht langskomen. Het bleek dat wat ik voor een blauwe plek hield, een ontstoken ader was. Ik kreeg een zalf en het advies om eerder te bellen als ik pijn heb en niet zo streng voor mezelf te zijn.
Een week later zat de pijn in mijn hand en belde ik weer. Een verpleegkundige keek ernaar. Tegen de pijn kon ze weinig doen, behalve pijnstillers. Die hielpen niet, dus ik stopte ermee. Er komt al genoeg in mijn lijf. Dan maar met dezelfde pijn verder.
Prikken en de vraag over een Port-A-Cath
Op maandag moest ik bloed laten prikken. Er was geen wachtrij en ik was meteen aan de beurt. Een vriendelijke mevrouw vroeg in welke arm ik geprikt wilde worden. Ik legde uit dat rechts niet kon door de ontstoken ader, maar dat links nooit goed was gegaan. Ze wilde het toch proberen. Ik maakte een grapje: “Je mag het één keer proberen, en als je me pijn doet, doe ik jou pijn.” Ze prikte met een heel dunne naald in een ader boven mijn elleboog en ik voelde niets. Wat was ik blij!
De oncoloog was zeer tevreden en zei: “U mag op voor het examen: de vierde chemo.” Mijn witte bloedlichaampjes waren goed, ook al was ik verkouden. Ik hoefde na deze chemo geen injectie meer. Ik vertelde over mijn beginnende angst voor prikken en dat ik naar een Port-A-Cath neigde. Daar zitten ook risico’s aan, zoals infectie en stolsels. De oncoloog wilde dat een verpleegkundige naar mijn aders keek. Dat zou vlak voor de chemo gebeuren.
Chemotherapie wordt zwaar: de vierde chemo
Woensdag ging ik voor het eerst met zenuwen naar de chemo. Het was razend druk en ik was pas aan het eind van de middag aan de beurt. Normaal kan ik daar al slecht tegen en nu irriteerde het me meteen.
De verpleegkundige wilde in mijn linkerarm prikken. Dat zou iets pijn kunnen doen, maar het was de beste plek. Toen de naald erin ging, leek het alsof er een mes in mijn lijf werd gestoken. De tranen sprongen in mijn ogen. En de pijn bleef. Ruim anderhalf uur had ik het gevoel dat er een mes in mijn arm zat. Dat gaf ik aan, maar dat hoorde erbij, kreeg ik te horen.
Pas later hoorde ik dat je op doktersrecept een verdovende zalf kunt krijgen. Die smeer je op de huid waar geprikt wordt, zodat het minder pijn doet. Ook hoorde ik dat prikken op een plek hoger op de arm minder pijnlijk kan zijn, omdat daar meer vet zit. Dat had ik graag eerder geweten. Ook kon ik mijn tranen niet altijd bedwingen en dat kon iedereen zien. Dat vind ik niet nodig.
De verpleegkundige vond een Port-A-Cath niet nodig, omdat mijn aders links goed waren. Maar ik moet nog best vaak geprikt worden en wil niet bang worden voor prikken. Ik heb ook wat te vertellen over mijn eigen lijf.
Een zware dag
De chemokamer was die dag vol. Er waren patiënten met twee begeleiders, terwijl ons was verteld dat er maar één mee mocht. Ik kon niet veel hebben door de pijn en de hoeveelheid mensen was me te veel. Deze keer had ik ook nog uitzicht op de gang met veel mensen. Onrust ten top.
Om 15.00 uur zou de apotheek de medicijnen voor de volgende keer brengen. Het beste is als ik binnen drie kwartier na de chemo in bed lig. De medicijnen kwamen pas om 16.00 uur en bleken niet de goede te zijn. Ik wilde naar huis, weg van alle mensen, en mijn tranen de vrije loop laten. Ik ben even naar de wc gelopen omdat ik er daar echt weg moest.
Ik had het twee keer heel makkelijk gehad en na de derde chemo was het te doen. Nu was het echt dikke ellende. Ik kon het deze keer zelfs met humor niet relativeren.
Ik heb lang in bed gelegen en op de bank gehangen. De pijn is nu weg, tenzij ik de plek raak waar het infuus zat. Ik kreeg een mentale klap. Ik had verwacht dat het zou gebeuren, maar hoopte op later. Dus even terugtrekken in mezelf en dan weer vol goede moed verder! Ik wil eindigen met iets positiefs: ik heb vier chemo’s gehad en ben dus op de helft!
- Meld pijn tijdens het prikken of de chemo meteen. Je hoeft niet te wachten tot het over is.
- Vraag vooraf of een verdovende zalf mogelijk is en bij wie je die kunt krijgen.
- Bespreek tijdig of een Port-A-Cath bij jou past.
- Vraag hoe je bereikbaar wilt zijn bij wijzigingen en wie jou belt, jij of je naaste.
- Controleer voor je naar huis gaat of je alle medicijnen hebt, en de goede.
Verder lezen in de serie
← Vorige: De derde chemo | Volgende: De bijwerkingen liegen er niet om →
Alle 23 delen van “De lange reis naar genezing”
- Een knobbeltje in mijn borst
- De diagnose: ik heb borstkanker
- De dagen na de diagnose
- Afspraken, ook voor een pruik
- MRI, pet-scan en een baaldag
- Kennismaking met de oncoloog
- De strijd begint bijna
- De eerste moeilijke dag
- Swim to Fight Cancer
- Mijn haren gaan eraf
- De eerste chemo
- Niet lekker na de eerste chemo
- Vallende herfstharen
- De derde chemo
- De chemotherapie wordt zwaar
- De bijwerkingen liegen er niet om
- Uitwaaien in Zoutelande
- Vallen en opstaan
- Ik houd de moed erin
- Het normale leven oppakken
- De eerste bestraling
- Over, maar niet voorbij
- Mijn hobbymaatje is niet meer
Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.
Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.
