De derde chemo bij borstkanker: lage bloedwaarden en samen bij de chemo

De derde chemo bij borstkanker begon met een onzekere bloeduitslag. In dit veertiende deel vertel ik over mijn bloedwaarden, de injectie die daarbij hoort en een bijzondere chemodag met mijn zus.

Bloed prikken

Op maandag moest ik bloed laten prikken om de bloedwaarden voor de derde chemo te meten. Wat was ik blij dat ik met voorrang werd geprikt, want het was gigadruk! Voor het eerst van mijn leven kwam er geen bloed. Dat kan ook aan de situatie liggen. Daarna liep ik nog een heel eind terug naar de auto, die aan de andere kant van het terrein stond.

Een probleempje met mijn bloedwaarden

Later die maandag sprak ik de oncoloog. Ik mocht de derde chemo krijgen, maar er was een probleempje met mijn witte bloedlichaampjes. Mijn waarde was aan de lage kant. Dat verklaart mijn moeheid. De chemo mocht nog net doorgaan, maar er moest iets gebeuren. Ik kreeg na de derde chemo een injectie die ik ‘dopinginjectie’ noem. Die zorgt ervoor dat het beenmerg weer meer witte bloedlichaampjes aanmaakt en mijn weerstand omhoog gaat.

Ik kan hem zelf zetten of laten zetten. Zelf doen vind ik eigenlijk best eng. Ik prik wel eens in mijn vinger tijdens het borduren, maar dat is toch iets anders. Het allerbelangrijkste nieuws: de oncoloog voelde dat de tumor weker was geworden. Dat is goed nieuws!

Derde chemo bij borstkanker: samen bij de chemo

Op woensdag was mijn zus gezellig mee naar de chemo. De naald erin was geen probleem. Alleen kwam er weer eerst geen bloed. Na even priegelen kwam het wel. Halverwege moest de naald nog een keer verschoven worden en het infuus begon een beetje te irriteren. Maar het kan er niet uit, dus even doorzetten.

Mijn zus vroeg of ze een foto mocht maken. Ik wilde eigenlijk een selfie. Zo vaak gebeurt het niet dat je gezellig met je zus bij de chemo zit. Met veel lachen is het gelukt. Gelukkig konden de dames tegenover ons er ook om lachen.

De chemo zelf ging goed. Zoals elke keer krijg ik na afloop last van een opgejaagd gevoel en van mijn astma. Dus snel naar huis, de astmamedicijnen nemen en naar bed. ’s Avonds waren er nog lezingen waar mijn zus en ik naartoe gingen. Daarna was ik helemaal op.

De dopinginjectie

De verpleegkundige vertelde dat er iemand thuis langs zou komen om de injectie te zetten. Ook na de vierde kuur krijg ik er een. Voor die twee keer was het niet de moeite om het zelf te leren. Dat hoort bij de service. Ik was blij dat ik niet terug naar het ziekenhuis hoefde, want daar had ik de energie niet voor.

Op donderdagochtend nam ik mijn medicijnen en ging terug naar bed. Helaas maakten stratenmakers enorm veel lawaai, dus kon ik niet slapen. Normaal slaap ik door het niet-fijne gevoel heen. Nu lukte dat niet en dat brak me op. De energie was op zaterdag nog niet terug. Ik ging vrijdag zelfs niet naar mijn werk, terwijl ik dat wel van plan was. Ik had me 100% ziek gemeld, maar werkte toch gewoon, behalve op de dagen dat ik chemo kreeg en op de donderdagen erna.

Verder lezen in de serie

← Vorige: Vallende herfstharen  |  Volgende: De chemotherapie wordt zwaar →

Dit is een bewerkte versie van het verhaal dat Lilian schreef voor Kanker.nl in de blogserie De lange reis naar genezing.

Dit is een persoonlijk verhaal. Het is geen medisch advies. Heb je vragen over jouw situatie? Praat met je huisarts of behandelend arts.