Een aanzoek in de bioscoop: Patricia dacht aan een gewone meidendag met haar moeder en schoonzus. Op 7 mei verraste Wesley haar met een filmpje, witte rozen en een gouden ring in een rode roos. In haar eigen woorden vertelt ze hoe ze dat moment beleefde. Dit is deel 3 van 10 over de bruiloft van Wesley en Patricia.
Een gewone meidendag?
Dinsdag 7 mei begon als een gewone, gezellige dag. Mijn moeder, schoonzusje Yara en ik hadden een echte meidendag gepland: samen de stad in, lekker eten en als afsluiter naar de film Dumbo. Gewoon even ontspannen met elkaar – althans, dat dacht ik…
Na het eten hadden we nog wat tijd over voor de film begon, dus besloten we nog een paar winkels binnen te wandelen. Alles voelde normaal, maar onderweg naar de bioscoop begon ik iets op te merken. Mijn moeder en Yara leken ineens een beetje opgejaagd. “We komen te laat voor de film!” – een zin die ik wel vaker gehoord heb, dus ik dacht er verder niet over na.
Zoals altijd haalde ik voor de film nog een medium popcorn en wat drinken, ondanks dat ik nog redelijk vol zat van het avondeten. Na een wc-bezoekje wandelde ik op m’n gemakje richting de zaal. Mijn moeder was blij toen ik eindelijk kwam zitten, en ik deelde de popcorn en het drinken uit. Terwijl de zaal donker werd en het voorfilmpje van Aladdin begon, dacht ik: straks lekker wegdromen bij Dumbo.
Maar toen gebeurde het.
Op het scherm verscheen ineens de tekst: “For a special girl, I call chicken.” En… een levensgrote foto van míj. Mijn hart sloeg over. Is dit echt? Wat gebeurt hier?
Het volgende shot: Wesley, op een paard! Als er iemand níet gek is op paarden, is hij het wel – dus dat hij daar zat, zei genoeg. Dit was geen grap. Dit was serieus.
Er volgde een filmpje vol foto’s van ons samen, waaronder mijn favoriete: wij tweeën op de behandelstoel in het ziekenhuis, tijdens een van onze ‘chemodates’. Op dat moment waren we precies vijf jaar samen.
Het moment: wil je met me trouwen?
Toen kwam het moment. Wesley vroeg me naar voren te komen.
Ik stond op en zag hem aan het einde van het looppad, met een prachtige bos witte rozen in zijn handen. Samen liepen we naar het scherm, terwijl de muziek nog speelde.
Niemand kon horen wat hij tegen me zei, maar ik hoorde elk woord:
“Lieverd, we zijn al zo lang samen. Je weet dat ik van je hou, en volgens mij is het voor ons tijd voor een nieuw avontuur.”
Daar ging hij, op één knie:
“Wil je met me trouwen?”
Het aanzoek op video
Mijn antwoord: ja!
In zijn hand gaf hij mij een rode roos – en daarin zat, verstopt, een gouden ring. Met die prachtige bos witte rozen in mijn armen en het hartstikke heldere gevoel dat dit goed zat, zei ik vol overtuiging: JA
We omhelsden elkaar, en op dat moment besefte ik: Over 150 dagen ga ik trouwen.
Dit jaar nog. Met hem. Met Wesley. Wat een bizar, bijzonder en betoverend moment.
Eentje om voor altijd te koesteren.
Lees verder over de bruiloft van Wesley en Patricia
- Win je bruiloft
- Wesley en Patricia: hun liefdesverhaal
- Save the date en trouwkaarten
- De trouwjurk
- De trouwringen
- De bruidstaart
- De trouwschoenen
- Het trouwpak
- Terugblik op het huwelijk
