Zo nu en dan worden we ‘opgeschrikt’ door een bekende Nederlander die kanker blijkt te hebben. Of liever gezegd, bleek te hebben. Het moment waarop ze dat wereldkundig maken, is vaak pas als de behandelingen erop zitten.
De eerste reactie is vaak: ‘ach, wat verdrietig, hij heeft het ook.’ Alsof BN’ers niet net zo goed ziek kunnen worden. Een beetje vergelijkbaar met een arts die zelf patiënt wordt. Kanker maakt geen uitzonderingen.
Lange termijn gevolgen
Elk jaar krijgen in Nederland ruim honderdduizend mensen de diagnose kanker. Gelukkig is de overlevingskans inmiddels groot, maar dat maakt de impact van de ziekte niet minder groot. Een aanzienlijk deel van de patiënten houdt last van lange termijn gevolgen. Met name vermoeidheid is een veelgehoorde klacht. Maar ook onbegrip van de omgeving wordt als vervelend ervaren.
Opmerkingen als ‘nu kun je gelukkig weer verder’ of ‘misschien moet je je maar gewoon over die vermoeidheid heen zetten’ wekken irritatie op. Er zitten aannames in over hoe iemand met de ziekte om zou moeten gaan, of over dat iemand zich aanstelt als hij of zij na lange tijd nog klachten heeft.
Wanneer vertel je het aan anderen?
Dat maakt het delen met anderen niet makkelijk. Misschien is dat een reden dat BN’ers vaak pas in een laat stadium delen dat ze ziek zijn. Het bekend zijn speelt ongetwijfeld mee: er moet nog wel iets privé kunnen blijven.
Opvallend is dat bijvoorbeeld Tjitske Reidinga en André van Duin pas later hebben verteld dat ze kanker hebben gehad. Tjitske deelde het pas na een paar jaar, toen ze de rol van kankerpatiënt kreeg in de serie “De K van Karlijn”. Ze wilde vooral dat alles ‘gewoon doorging’ en vertelde het daarom, buiten haar dierbaren, aan niemand. André vertelde het na de eerste chemobehandelingen, omdat hij slecht tegen meewarige blikken kan.
Iedereen moet de ruimte krijgen om het eigen tempo te nemen. Het is tenslotte een heftig proces van verlies én acceptatie.
Onze Instagramwereld
Speelt onze tijdgeest hierin ook een rol? We willen vooral mooie dingen delen. Instagram staat vol met gefilterde en geretoucheerde plaatjes en we praten graag over het positieve. Over pijn en verdriet praten is lastiger, en ongemakkelijk. Want wat moet je zeggen?
Misschien houdt dat in stand dat we moeilijke dingen niet snel delen, terwijl de behoefte aan steun in die fases juist enorm groot is. En het is ook héél normaal: het is niet alleen maar hosanna. Pijn en verdriet horen bij het leven. Hoe meer we daarover praten, hoe meer begrip er komt en hoe makkelijker je er voor elkaar kunt zijn.
Bronnen
Sandrine Kwast, coaching & yoga, mentale gezondheid: WEERinREGIE.
